singapore2poland » Blog Archive » Z Ayacucho do Cusco - o soku z żaby, świnkach i Machu Picchu…

Z Ayacucho do Cusco - o soku z żaby, świnkach i Machu Picchu…

June 2, 2010 7:25 pm singapore2poland 60. Peru

W Ayacucho zostaliśmy dłużej niż planowaliśmy… Kolonialne miasteczko z bardzo autentycznym klimatem. Głównie to wałęsaliśmy się po rynkach i tak właśnie natrafiliśmy na stoisko z “jugo de rana” (sok z żaby)! Z czystej ciekawości zamówiliśmy ten peruwiański specyfik, tutaj używany dla celów medycznych. Proces przyrządzania soku z żaby widzieliśmy na własne oczy i jest dosyć drastyczny. Byc może “żabojady” byliby zachwyceni tym, ale my nie. Mianowicie żywą żabe wyciąga się z akwarium, pozbawia się życia uderzając jej łebkiem kilka razy o krawędż stołu. Z uśmierconej żabki zręcznym ruchem ściąga się skórkę i resztę wrzuca się na minutę do wrzątku celem usunięcia wszystkich ?nieczystości?. Następnie wrzuca się podgotowaną żabkę w całości (razem z głową, kośćmi, nóżkami i co tam jeszcze żaba ma, ale bez skóry) do miksera. Na koniec sprzedawczyni dodaje troche innych rzeczy takich jak miód, banan czy też inne przyprawy, tak żeby zabić smak żaby. I koktajl z żaby był gotowy. Kamil chętny eksperymentów posmakował zmiksowanej żaby i jak twierdzi wcale jej nie było czuć. Specyfik o walorach zdrowotnych, dobry na pamięć, astmę… Co kraj to obyczaj.

Po 3 dniach spędzonych w Ayacucho ruszyliśmy dalej w stronę Abancay’u. Czekało nas ok 400 kilometrów szutrami, a od Huancayo zrobiliśmy już 400 km czyli razem 800 km przez magiczne Andy. Pierwszy nocleg jakieś 150 km za Ayacucho na dziko nad rzeką. Kolacja to zupka Knora. Rano wczesna pobudka. Droga cały czas wiodła doliną, a pózniej znowu się wspinaliśmy na 4,000 m npm. Zakręty, zakręty i jeszcze raz zakręty. Tak, powoli mieliśmy dosyć tego kręcenia i marzyla się nam jakas dłuższa prostka.

I tak jadąc, natkneliśmy się na zablokowaną drogę. Wypadek - zderzenie się autobusu z ciężarówką wioząca paliwo. Przejazdu nie było, a robiło się dosyć póżno, więc zaczeliśmy szukać noclegu w pobliskiej wiosce zamieszkiwanej przez ludność Keczua. Zapytaliśmy jednego z tubylców wracającego z pola, gdzie możemy rozbić swój obóz. I w sumie lepiej trafić nie mogliśmy. Bo dostaliśmy miejsce na namiot i zaproszenie na świnki morskie. Nasz 23 letni gospodarz Romulo mieszka wraz z 16 letnią żoną i matką w glinianej chatce ze słomianym dachem. I w dodatku zajmuje się hodowlą świnek morkich. Ma ich ze 200! Do wioski tej nie dochodzi żadna droga, jedynie można się przejść pieszo lub przejechać konno. Zresztą i tak nikt z mieszkańców nie ma fury. Rano zostaliśmy zaproszeni na śniadanie - kawa, kukurydza i zupa z kapusty. W domku bida aż piszczy. Każdy z nas dostał nowe obowiązki. Segregacja ziemniaków, mniejsze tylko dla świnek, większe na strych… Gospodynie zajęły się przyrządzaniem świnek morskich, od a do z! A o tym już nie będziemy się rozpisywać w szczegółach. Może tylko w jaki sposób został przyrządzony CUY. A mianowicie chodzi o tzw. piekarnik zrobiony w ziemi ( w jez. keczua ‘apo’). Sposób ten pochodzi jeszcze zza czasów inkaskich i nadal jest często praktykowany w andyjskich wioskach. Owiniete w liściach kukurydzy świnki morskie wkłada się do rozgrzanej ziemi i po jakiejś godzinie są gotowe.

A poniżej fota jak wyglądała uczta…

Pózniej pożegnaliśmy się z naszymi gospodarzami i obiecalismy wrócić za kilka lat. Była to naprawdę ciekawa przygoda, jedna z lepszych w całym Peru!!

Trochę portretów…

Do Abancay dojechaliśmy kolejnego dnia. W Brosie zmieniliśmy tylnią oponę na nówkę - Kingstone, W Abancayu zobaczyliśmy pierwszy raz od dłuższego czasu asfalt i szybko ruszyliśmy w kierunku wsi Ollantaytambo. Tam zostaliśmy na noc. Iza dostała jakiegoś zatrucia, i rano była nieprzytomna, więc dalej do Santa Teresy pojechaliśmy tylko na Afri. Do Machu Pichu można dotrzeć na różne sposoby, pociągiem z Cusco za kilkaset złotych, można też całą trasę przejść, albo objechać tak jak my zrobiliśmy do Santy Teresy. Z Ollantaytambo do Santa Teresy jest zaledwie 150 km, z tego połowa to asflat, ale i tak czas przejazdu to ok 4 do 5 godzin.. Dróżka jest wąska, zjazdy i podjazdy i nieustannie towarzyszące nam przepaście. A stamtąd marsz z buta do hydroelektrowni, a pózniej wzdłuż torów do Aqua Calientes. I tak w sumie szliśmy ponad 4 godziny. Padnięci dotarliśmy do sztucznego na potrzeby turystów Aquas Calientes, pełnych restauracji, luskusowych resortów itp. Znależliśmy hotel zaraz przy torach i tylko co zdążyliśmy kupić wejściówki na następny dzień do Machu Pichu. Rano pobudka przed 4 rano i znowu marsz 1,5 godzinny pod stromą górę. Makabra, przy bramie byliśmy ok 5,30 rano, a już było 150 osób przed nami. Samo Machu Pichu napewno nas nie powaliło. Nic w stylu, o wow…. Dla przeciętnego człowieka, nie znającego się na rzeczy, same ruiny nic nie mówią. Ruiny są pięknie położone na stromych zboczach. Widać różne style budowy, inne pokoje mieszkalne, świątynie i tarasy. Napewno było warto tu przyjechać i zobaczyć, ale bez większego zachwytu je opuściliśmy.

Tego samego dnia dotarliśmy do Santa Teresy i tam zostaliśmy na noc. Celem kolejnego dnia było ponownie Ollantaytambo i fiesta z walkami byków. Ruszyliśmy rano, żeby mieć wystarczjąco czasu na zatrzymywanie się i żeby zdążyć na fiestę. Ale pech chcial, że ziemia się osbsunęła i zablokowała drogę. Przez 1,5 godziny czekaliśmy az droga stanie się przejezdna, a że była tak wąska iż dwa samochody się nie mogą minąć, utwotrzył się korek. Jakoś się wszyscy poprzepuszczali i jazda dalej!

Fiesta ‘Senor de Choquequlica’ była zarąbista! Zebrało się setki mieszkańców okolicznych wiosek, w tradydyjnych strojach, ach te warkocze, kapelusze i inne dodatki. Główną atrakcją fiesty były popołudniowe walki byków. Nie zabrakło też CHICHY, muzy i tańców. Wszyscy tubylcy byli tak nawaleni, że ledwo stali na nogach. Zaznajomiliśmy sie z kilkoma tubylcami, stawiali nam chiche, radochy było co niemiara!

Widok na salinary w Swietej Dolinie.

Dalej dojechaliśmy już do Cusco. Bardzo długo szukaliśmy noclegu, bo albo cena była nie opowiednia, albo nie było parkingu dla motos. W końcu po dwóch godzinach tułaczki udało się nam znaleśc fajny hostelik w starym mieście. W Cusco Kamil zajął się przeglądem naszych maszym. W Brosie wymiana linki do gazu (zerwała się po drodze) i regulacja zaworów. W Afri zamontował nowy, wyższy błotnik, bardziej enduro style.

Dalej prawdopodobnie pojedziemy już do La Paz, choć zastanawiamy się czy nie zachaczyć jeszcze o kaniony. W La Paz w planie trek na sześciotysięcznik Huayna Potosi, a pózniej wbijamy się na północ Boliwii i transamazonką z Porto Voelho do Manaus w Brazylii.

7 Responses

Maciej :

Date: June 2, 2010 @ 23:53

Kochani,wow!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! Po dłuższej przerwie nadrabiam zaległości i maja dolna szczęka jest w okolicy kostek.Gamańscy - duży szacun!Trzymamy kciuki nadal i nieustająco.
Mariusz :

Date: June 4, 2010 @ 21:00

Foty, szczena opada, obserwuję Waszą podróż od początku i dostrzegam całe mnóstwo fajnistych kadrów. SZACUN.
Po Waszym powrocie chętnie wpadnę na wystawę połączoną z niekończącym się slaydshow’em.
Ale czy Wy kiedyś skończycie podróżować ?:)
Już było tak blisko, już szykowałem moto na wasze powitanie gdzieś w Cieszynie a tu sru jakiś yachtostop i popłynęli do południowej :)))
Pozdrowionka
Mariusz
Luca :

Date: June 9, 2010 @ 11:46

Jak się okazuje zjedzenie świnki morskiej przy zmiksowanej żabie to pikuś.
Zastanawiam się co jeszcze zjecie na swojej drodze, albo inaczej, czego nie zjecie? Znaczy się nie będziecie w stanie przełknąć he, he.

P.S.
Mistrzowskie zdjęcia portretowe, chylę czoła. Pewnie to Izy artystyczne dzieło?
ola :

Date: June 10, 2010 @ 11:04

jak ja Wam zazdroszczę!
singapore2poland :

Date: June 15, 2010 @ 3:20

Mariusz,
co do tego kiedy skonczymy podrozowac, to napewno jestesmy JUZ po polmetku, wiec blizej konca jest, niz poczatku:-)))
Jednak Afryka byla tym strzalem w dziesiatke, Ameryka Polduniowa tez fajna, ale nie taka sama…
Luca, zdjatka portetowe sa Izy
pozdro z zimnej boliwii
Karolina Koziara :

Date: June 16, 2010 @ 16:57

Witajcie kochani,

Nie wiem czy mnie pamietacie, ale poznalismy sie na Sylwestra 2006 w Szczyrku, pozniej jakoz tak sie potoczylo ze zamieszkalam z Krzysiem B w Perth, a teraz juz od jakiegos czasu jestem w drodze.

GDZIE JESTESCIE?? Ja obecnie jestem w Barranca, 2h na polnoc od Limy. Jestem tutaj ze znajomymi, ktorzy prowadza motel, ja z mini mieszkam i bardzo mocno Was zapraszam! Piszcie na moj email gdzie jestescie,mam nadzieje ze gdzies niedaleko bobyloby fantastycznie was zobaczyc i posluchac opowiesci, z wyprawy ktora sledze juz od poczatku online

pozdrowiania
karolina
Michał :

Date: June 21, 2010 @ 11:04

Hej!

Respect za te zabe!
Za to w drodze do Aguas Calientes motorem mozna jechac az do hydroelektrowni i tam na komisariacie policji zostawic.
Super sie czyta Was bo wspomnienia niedawno mi odgrzewacie. A i do Afryki ciagnie co raz bardziej. Tyle ze to pewnie bede musial podzielic na 3-tygodniowe wypady, a nie wszystko na raz…
Jesli bedziecie kiedys w Polsce, musimy sie zobaczyc.

Pozdrawiam
Michal

M	T	W	T	F	S	S
« Aug
		1	2	3	4	5
6	7	8	9	10	11	12
13	14	15	16	17	18	19
20	21	22	23	24	25	26
27	28	29	30

Z Ayacucho do Cusco - o soku z żaby, świnkach i Machu Picchu…

Maciej :

Mariusz :

Luca :

ola :

singapore2poland :

Karolina Koziara :

Michał :

Categories

Calendar

Archives

Links