W La Paz siedzimy już od dwóch tygodnii. I jakoÅ› tak naprawdÄ™ siÄ™ tutaj zadomowiliÅ›my. Pewnie to za sprawÄ… klimatu samego miasta, ale też za sprawÄ… rodaków, których tutaj spotkalismy. Jest miÄ™dzy innymi Kuba, podróżujÄ…cy stopem po Ameryce PoÅ‚udniowej, sa tez Gaba i Dominika, w drodze prawie od 6 msc, z plecakami po Ameryce PoÅ‚udniowej i nie tylko, a niedawno dojechali do nas Marta i Bartek, od dwóch lat sÄ… w drodze, teraz Å›migajÄ… na motorkach po Ameryce PoÅ‚udniowej. Jest jeszcze kilka innych Polaków na staÅ‚e, badz tymczasowo mieszkajÄ…cych w La Paz - Szymek, który postanowiÅ‚ przerwać swojÄ… podróz i troche popracować w La Paz, Karol, który po dwóch miesiÄ…cach podróży siÄ™ zwyczajnie “zmÄ™czyÅ‚” i chwilowo też tutaj bytuje.

Ale o samym La Paz. Na pierwszy rzut oka, nie ma tutaj nie specjalnego. Miasto położone jest na zboczach kanionu, z zakorkowanymi ulicami, z setkami mikrobusików, busików i innego typu kołowców. Strome uliczki z mega wąskimi chodnikami, po których chodząc trzeba się przeciskać, raz po raz szturchając przechodniów, tarasujących całe przejście. Kolorowe rynki, ryneczki i stragany z przeróznymi towarami, gdzie co rano chodzimy na lokalne desayuno (śniadanie). Miasto wciąga i urzeka. Bo, gdzie indziej można byłoby znaleść cholity tańczące rytmicznie na ulicach!

Dzień przesilenia zimowego (21 czerwca) jest najdłuższą nocą roku na półkuli południowej, a dla indian Aymara wschód słońca w tym dniu jest zarazem poczatkiem nowego roku kalendarzowego (teraz mają rok 5518!). Cała impreza noworoczna odbywa się w kilku różnych miejscach w Boliwii, my wybraliśmy do kompleksu ruin Tiwanaku, znajdującym się ok. 80 km od La Paz. Tiwanku był wcześniej największym ośrodkiem kultury andyjskiej dla ludu Aymara.

Na miejsce dotarliÅ›my z caÅ‚Ä… ekipÄ… noc wczeÅ›niej. TrochÄ™ ludzi siÄ™ już kreciÅ‚o, na głównym rynku przygrywaÅ‚a lokalna kapela, ale nie byÅ‚o jakiejÅ› specjalnej atmosfery sylwestrowej. PostanowiliÅ›my trochÄ™ siÄ™ pokrÄ™cić i zobaczyć co siÄ™ dzieje w innych miejscach. Tak naprawdÄ™ nic siÄ™ nie dziaÅ‚o. ByÅ‚o cholernie zimno, zatem zwyczajnie rozgrzalismy siÄ™ butelkÄ… rumu…
I od razu było lepiej. Noc spędziliśmy wraz z lokalsami otulonymi w ponczo przy płonących ogniskach, ognisk było tyle, że co jakiś czas je zmienialiśmy, tak dla urozmaicenia i nowych znajomości.

Nad ranem udaliśmy się w kierunku ruin, żeby tam razem z tłumem lokalsów oczekiwać na ten najważniejszy moment nocy czyli wschód słońca. Gdy tylko słońca zarzuciło pierwsze promienie na ludzi, ci unieśli ręce w góre i zaczęli łapać tzw. kosmiczną energię. I był to najciekawszy moment całej imprezownii. Pózniej udało się nam wejść bez wejściówek do środka całego kompleksu ruin, tam odbywały sie przerózne rytualne tanće, wrózby z liści koki, oddawanie darów pachamamie...A ok 9, wsiedliśmy do zatłoczonego busika i wróciliśmy do La Paz.

Grzaniec w La Paz…tak po polsku:-)

Sylwester ten zapewne był całkowicie inny od wszelkich poprzednich sylwestrów. . Oczekiwaliśmy czegoś innego, ale i tak warto było pojechać, zmarząć i pobawić się tak jak ludki Aymara.

W tym tygodniu planujemy wejscie na Huayna Potosi, a koÅ„cem tygodnia wsiadamy na nasze motorki i gazuuuuu….