Z San Pedro de Atacama pojechaliśmy w kierunku granicy z Boliwią. Przed Nami ponad 500 km bezdrożami boliwijskich Andów do Uyuni. Zabraliśmy ze sobą 15 litrów paliwa w karnistrach i zapasy jedzenia na 2 dni. Nie wiedzieliśmy za bardzo czego się spodziewać, bo słyszeliśmy i czytaliśmy różne relacje o tej trasie. W rzeczywistości trasa jest całkowicie przejezdna i nawet oznakowana. W dodatku bardzo turystyczna. Dziennie spotykaliśmy ponad 30 jeepów! Makabryczna była kilkunasto centymetrowa tarka. Szlak nas naprawdę trafiał, bo maszyny nie miały już tej mocy na wysokościach, więc rozwiniecie odpowiedniej prędkości nie było takie łatwe na tej tarce. A wolna jazda to po prostu piekło! Jazda poboczem nie była wcale łatwiejsza, bo koleiny i tarka też była, Trasa momentami prowadziła na wysokościach ponad 5 tys m npm. Pierwsze obozowisko rozbiliśmy jakieś 2-3 metry od jeziora Colorada. W nocy było ciekawie, bo z każdej strony było słychać odgłosy flamingów i do tego nasze namioty odwiedziły lamy. Noc jak na gospodarstwie. Zimno, brrrrr. Soki rano były zmarznięte. Pobudka przed wshcodem słońca i pakujemy manele przed przyjazdem pierwszych jeepów z turystami. Sceneria jak z filmu - jezioro z setką flamingów.

Kolejny dzień - pierwsze kilkadziesiąt kilometrów to tragiczna tarka. Pod koniec dnia stan szutru się polepszył. Na oparach paliwa dojechaliśmy do wsi San Juan. W Afri 500 metrów przed wsią zabrakło paliwa. Przelaliśmy z Brosa i ulokowaliśmy się w bardzo swojskim hospedaje San Juan. Pokój za 3 usd/osoba. Bolwia jest bardzo tania, paliwo 0.45-0.50 usd/litr. Śniadanie za lokalnych rynkach za 2 usd na 3 osoby. Przed wyjazdm nastepnego dnia gawędziliśmy krótko z przypadkowo poznanym boliwijczykiem o okolicznych miejscach. Poczęstował nas owocami Pasakana, ktore jak się okazało są owocami kaktusa - smakuja troche jak mieszanka kiwi z makiem. Zatankowaliśmy i ruszyliśmy na podbój salaru Uyuni - pustynii solnej. Zjechaliśmy za wcześnie z drogi i trochę pogrzeziliśmy w błocie. Pózniej to już zaczął się raj. Uyuni to największy salar na świecie. Dziesiątkami kilometrów nie ma nic. Jeżdzi się tak jak po asfalcie. Łatwo traci się orientacje w takiem terenie. Zatrzymaliśmy się na jednej z ‘wysp’ (bez nazwy), których na salarze jest dużo i ruszyliśmy na polowanie na owoce kaktusów. A że kaktusy mają po kilka metrów wielkości. więc użyliśmy wędki na ryby! Owoców było sporo, ale nie dojrzale, no niestety. Na noc rozbiliśmy namioty pośrodku salaru, gdzieś w niewiadomym miejscu. No było naprawde ‘muy lindo’ i klimatycznie!! Wow, wow….salar robi wrażenie, szczególnie przy zachodzie słońca.

Kolejnego dnia dojechaliśmy do wyspy Incahausi, miejscówka super turystyczna, wstęp do toalety po 10 boliwiano.Sciągają kasę z ‘gringos’ gdzie tylko się da. Każda toura na Salar Uyuni przyjeżdża właśnie w to miejsce.

Pózniej pojechaliśmy do miasteczka Uyuni. Od ulicznej kucharki zjedliśmy spieczoną lamę z kukurydzą. Lokalnych przysmaków ulicznych nie brakuje w Boliwii. W końcu zapachniało egzotyką. Po tygodniach spędzonych w Argetynie i Chile czekaliśmy już na to. Godzinami można się gubić na ulicach. W Uyuni spotkaliśmy dwie Polki z szalonymi pomysłami. Dominika i Gabrysia od 3 miesięcy są w podrózy z plecakami po Ameryce Południowej, w dzielnicy La Boca, Bunos Aires napadnięto je i znajomych z bronią. Wieczorem wypad do baru…

Dalej było Potosi. Wybraliśmy się z przewodnikiem na wycieczkę do dawnej kopalni srebra. Przez dwie godziny chodziliśmy po słabo zabezpieczonych korytarzach. Czasem trzeba było czolgac się na kolanach, a czasem brodzic w wodzie. Było ciekawie i z adrenaliną. Można zobaczyc jak chłopcy skręcają dynamity i jakich prymitywnych narzędzi używają…

Z Potosi pojechaliśmy boczną drogą przez La Higuera (gdzie zabito Che Guevare) do Vallegrandę. Powoli zjeżdżaliśmy już z Altiplano. Krajobraz dookoła zacząl robić się dżunglowaty…Upalnie i wilgotno…Cały czas suszy. Całkowicie inny świat niż w górach. Wioski bardziej rozwiniete. Sucre to całkowicie nas zaskoczyło swoim rozwojem. Jak w Hiszpanii. Trochę pokręcimy się jeszcze w dżungli, a pózniej “drogą śmieri” dojedziemy do La Paz.

I tak właśnie stuknęły nam dwa lata w drodze! Trochę się postarzeliśmy, przybyło nowych zmarszczek i siwych włosków. Całkowity spontan, bo nigdy wcześniej nie pomyślelibyśmy o tym, że po Afryce wylądujemy w Ameryce Południowej. Przygoda, której NIGDY nie zamienilibyśmy ani na wygodne życie, ani dobry samochód. Tego nie da się kupic, to trzeba przeżyć. Podróż długa jest całkowicie inna, niż podróże 2-3 miesięczne. Inne przeżycie, inne doznania. Życie stało się ciągłym przemieszczaniem sie. Co naprawde może jarać, to że nie znamy JUTRA, gdzie rostawimy namiot i co będzie w pobliżu itp. To wciąga! W ciągu dwóch latek nawineliśmy na dwa kółka trochę ponad 100 tys km… 10 letnia Afri jest niezawodnym motocyklem na długie podróze. Jednak, gdybyśmy wyruszali jeszcze raz z Singapuru na dwóch motocyklach, a nie na jednym, to wybór padłby na coś bardziej lekkiego niż AT.
Wielkie dzięki, tym którzy w jakiś sposób przyczynili się do naszej wyprawy. Tych których spotkaliśmy w drodze, za dach nad głową i gościnnośc, rodzinie i znajomym za załatwianie formalności podczas naszej dwuletniej nieobecności w kraju, za wysyłki części i innych rzeczy.