Ze stolicy Rwandy, Kigali wyruszamy w kierunku granicy z Kongo, z zamiarem wjechania do Kongo. Plan jest zeby zrobic trekking na aktywny wulkan Nyiragongo, a w kraterze jest jezioro z lawy. Jednak w miasteczku przygranicznym Gisenyi, dowiadujemy sie ze trekking na wulkan jest niemozliwy z powodu zamieszek rebeliantow w tych rejonach. Spotykamy rowerzyste Adriana z Niemiec, od 9 miesiecy w drodze. Planuje zjechac w dol do Kapsztadu, a pozniej promem przedostac sie do Indii i ladem wrocic do Europy. Jak tanio mozna podrozowac bedac rowerzysta, jego dzienny budzet nie przekracza 5 usd, motocyklistom troche ciezej, bo srednio 15 usd dziennie wlewa sie do zbiornika. W Rwandzie drogi sa bardzo krete, glownie kamieniste szutrowki biegnace grzbietami zielonych gor i pagorkow.

Rozbijamy namiot przy jednej z gorskich wiosek, pytamy o pozwolenie tubylca, on mowi ze jest ok. Po godzinie zjawia sie policjant, cos po english pyta czy mamy pozwolenia itp. hhmm, jakie pozwolenia i pokazujemy mu karnet. Spoglada i sie zegna. Po nastepnej godzinie, podjezdza fura, i wysiada szef policji i wodz wioski. Pytaja czy nie mamy problemu jakiegos, bo normalnie turysci nie spia w namiocie tylko w hotelach. My ze nie, rano wyjazd stad. Oni, ze ok i odjezdzaja. Rano, kilkaset metrow za miejscem campu, zatrzymuje nas trzech wojskwych, i mowia ze mamy poczekac na szefa wojska, ktory jest w drodze zeby sie z Nami zobaczyc. Czekamy wiec godzine na szefa, ktory sie zjawia i wita Nas z usmiechem. Mowi, ze chcial zobaczyc kim jestesmy i skad itp. Sa to rejony przygraniczne, moze mysleli ze jestesmy szpiegami z Kongo.

Wjazd do Burundii

Wizy tranzytowe dostajemy na granicy - 20 usd/3 dni. Krajobrazowo Burundii nie rozni sie niczym szczegolnym od Rwandy. Po pakistanskich widokach chyba malo co powala z nog niestety:-( Na ulicach kreci sie sporo uzbrojonych zolnierzy z AK-47, co swiadczy o tym ze wojna domowa sie skonczyla tylko kilka lat temu. Sporo tez jest pomocy humanitarnej z zachodu. Turystyka w Burundii nie jest rozwinieta. Bialy czlowiek jest tutaj traktowany jakby z Marsa. Nie mielismy nigdy wczesiej wokol siebie takich tlumow gapiow. Doslownie raz zebralo sie ze 200 osob, poczawszy od dzieci, nastolatkow, doroslych i misjonarzy. I tak gapia sie przez prawie dwie godziny, bo niektorzy z nich widza bialego czlowieka po raz pierwszy, chociaz ciezko w to uwierzyc. I takie tlumy zbieraja sie kilka razy dziennie na kazdym stopie. Lekko meczace W Burundii bylismy tylko dwa dni.

Afryka jest po czesci zepsuta przez pomoc humanitarna z Zachodu. Takiego beszczelnego zebrania nigdy nie mielismy. Bialy czlowiek w Afyce kojarzy sie tylko z kasa. Zebra kazdy, nawet ci najbogaciej wygladajacy tez.

Wjazd do Tanzanii

Przejscie graniczne przeszlo standardowo lekko. Od granicy w kierunku pierwszego miasteczka Kigoma bylo spore blotko. Styczen to koncowka sezonu deszczowego w Tanzanii. Co do sezonow deszczowych, to praktycznie cala Afryke Zachodnia bedziemy przejezdzac w sezonie deszczowym, wiec moze byc ciekawie

W Kigomie zostajemy dwa dni. Tanzanie planowalismy przjechac tranzytem z polnocy na poludnie. Decyzja spontan, jedziemy na wybrzeze Oceanu Indyjskiego do Dar es Salaam.
Od lokalnych tubylcow zasiegamy info, ze jest mozliwosc bezposredneigo przejazdu z zachodu na wschod, chociaz nasze mapy nie pokazuja takich drog. Z Kigomy do Dar es Salaam przelecielismy we trzy dni, 1300 kilosow, w tym 700 po czerwonej afrykanskiej glebie!

Nie padalo ostatnio, wiec bylo dosyc sucho, tylko nie liczne odcinki byly bardzo i to bardzo blotniste, slizgalo sie jak na lodowisku. Dookola dzicz totalna, spimy w krzakach.

Lokalna przydrozna super tania restauracja w Tanzanii, sniadanie na dwie glowy to wydatek az 1 usd!

Teraz jestesmy na wybrzezu Tanzanii w Dar es Salaam. Turystyczny Zanzibar sobie odpuszczamy. Mamy fajny kemping centralnie przy plazy…chill out przez kilka dni. W Dar wyrabiamy tez wizy do Malawi. Dalej lecimy przez Mikumi NP do Malawi, a pozniej Zambia.