Jeszcze w Kazachstanie odbijamy z glownej trasy prowadzacej do granicy kirigijskiej dojezdzajac do drugiego najwiekszego kanionu na swiecie Charyn. Klimacik fajny, troche australijski, pustynny, czerwone wysokie wyrzezbione przez rzeke wystajace skaly.

Spotkalismy Polakow (ekipa endurostany) wracajacych z Azji Srodkowej do Polski na dwoch afrykach i bmw.

Odprawa paszportowa i celna na granicy kazachstansko-kirgijskiej odbyla sie ponownie w tempie ekspresowych i to bez zadnych oplat. Pogranicznicy zadaja standardowe pytania plus do tego czy nie mamy narkotykow ze soba i robia niby tam inspekcje.
Na horyzoncie pojawia sie japonka Yuki z ktora jedziemy przez dwa nastepne dni. Yuki rzuca pomysl zeby pojechac na gorace-zrodla Arlyn Aratash, za ktorymi to tak bardzo teskni od wyjazdu z Japonii Ponownie wiec zjezdzamy z drogi glownej i tam zaczyna sie juz szutr w kierunku goracych zrodel. Poczatkowo droga byla do zniesienia, ale po kilku kilometrach zaczely sie strome podjazdy, kilkunastometrowe przepascie w dol i wystajace olbrzymie kamienie, na ktorych to kilka razy uderzamy oslona silnika. Sliskie blotko tez sie zaczelo. Zaliczmy kilka gleb…kufry tez juz nie daja rady i jeden z nich nadaje sie juz tylko do spawania, bo caly spod odszedl! Do goracych zrodel dojezdzamy po kilku godzinach, Afryka dostala mocno w kosc..nocujemy na wysokosci 2700 m npm. Powrotna droga w dol byla latwiejsza.

Nastepnego dnia przejezdzamy tylko 11 km. Moto zaczyna sie buntowac. Znow problemem jest brak pradu, nie chce odpalac ze startera i trza na popych. Aku tez siada, nawet nie da sie go podladowac. Wymiana na nowy chinski model….i moto jedzie dalej. Jak sie pozniej okazuje glownym problemem byl regulator.
Jedziemy wzdluz jeziora Issyk-Kol (nie zachwyca), a pozniej w Barskoon wjezdzamy na droge A364 jadac dolina w strone przeleczy Barskoon Pass. Asfalt sie konczy i zaczyna sie rowny szutr. Niezliczona iloscia serpentyn wzbijamy sie na wysokosc ponad 3000m. Wzdluz drogi sa znaki ostrzegajace o spdajacych lawinach i “no stopping”…Osniezone szczyty Tien Shanu…po prostu nieziemsko!!!

Docieramy do najwyzszego chyba punktu drogi A364 (tak wskazuje mapa) na wysokosc 4028m npm.(Suek Pass). Rowny szutr zmienil sie na kamienista droge z 20 cm pokrywa sniegu.

Z Tosor odbijamy na droge szutrowa A363 prowadzaca w kierunku Sary Bulak na wysokosciach ponad 3000m npm. I to jest jak na razie zajebisty “highlight” Kirigizstanu. Podjazd na przelecz 3860 m npm bedziemy dlugo pamietac….

Osniezone szczyty, olbrzymie glazy na drodze i dzikosc tego miejsca! Na jednej z rwacych gorskich rzek prawie zalewamy moto! Okolo metra glebokosci, szybki prad i wystajace kamienie. Nie dalo rady przejechac, wiec Kamil utkwil w rzece. Dobrze ze nie bylismy tylko we dwojke, bo moze do teraz bysmy moto wyciagali. Tubylcy na koniach pomagaja
Rozbijamy namiot, suszymy siebie i moto, z silinka ciurkiem leci woda, dwie swiece tez sa do niczego…nastepnego dnia odpala na popych….

Z Sary Bulak lecimy na jezioro Song Kol, a pozniej przez przelecz Moldo Ashuu Pass z niezliczona iloscia serpentyn zjezdzamy w dol w kierunku Ak-Tal. Drogi troche sa na styl tybetanski, a na pewno te 200m, 300m, a moze nawet 1000m przepascie w dol. W niektorych miejscach droga (bez zadnych zabezpieczen) jest tak waska, ze dwie maszyny nie sa w stanie sie wyminac.

Szutrem docieramy do Kazarmanu, a pozniej do Jalal-Abad. W miedzy czasie wpadamy w gosci na czaj i kolacje do kirgijskiej rodzinki. Latem mieszkaja w gorach wypasajac bydlo, w zaleznosci od wysokosci npm od 3 mcs do 6 msc w roku, a na zime wracaja do swoich wiosek lub miasteczek. Pasterze zyja bardzo skromnie w namiotach, bez zadnych wiekszych wygod i bez elektrycznosci.

Teraz jestesmy w Osh. Spotkalismy chlopakow z Polski na afryce, ktorzy zdobyli pik Lenina

Jutro wyjazd do granicy z Tadzykistanem.