Aby do Japonii tymczasowo wjechac motorem, wymagane jest posiadanie karnetu (CDP). Przed samym odbiorem Afryki z lotniska cargo, udajemy sie do JAF (japonski zwiazek motorowy), aby zweryfikowali autentycznosc karnetu. Przy okazji dostajemy tymczasowe czlonkowstwo w JAF, a takze pismo (po japonsku), ktore mamy pokazywac drogowce w razie kontroli, ze jadac motorem na singapurskich rejestracjach jest to calkowicie dozwolone w Japonii. Pozostale formalnosci zwiazane z odbiorem motoru z lotniska byly dosyc szybkie i typowo w japonskim przemilym stylu.

Japonczycy swoja kultura i indywidualnoscia sa nie do podbicia. Ludzie sa prze..prze mili, fajni i pomocni. Jestesmy w Japonii kolejny raz, ale za kazdym razem powstaje mysl, a moze by tak dluzej tu pozamieszkiwac…

Japonia jest drogim krajem, a w szczegolnosci transport i noclegi. Najtansze spanie mozna znalesc za usd 50 pokoj dwuosobowy, i nawet hostele nie sa tansze. Takze my zostajemy przy namiocie i znajomosciach z japoncami.

Oplaty na autostradach tez moga zniszczyc budzet, w granicach usd 100 - 150 z przejechanie odcinka ok. 250 km. Poza tym jazda po autostradach jest totalnie nudna. Paliwo to usd 1,50/litr.

Z Fukuoki na wyspie Kiusiu pokonujac niezliczona ilosc swiatel drogowych, polnocnym wybrzezem morza japonskiego ruszamy w kierunku wyspy Honsiu. Wzdluz drogi mijamy tradycyjne miasteczka japonskie, ale za to niewiele (co jest zaskakujace) ludzi. Jedynych japoncow, ktorych widzimy na ulicach to babcie w fartuchach kuchennych.

Kretymi i waskimi drogami dojezdzamy do Tottori…