W Kaszgarze spedzamy 3 dni. Muzulmanska miescina z bardzo klimatycznym starym miastem. Ponad 90% mieszkancow Kasgaru to Ujgurzy, w ogole nie podobni sa do Chinczykow.
Podczas pobytu w Kaszgarze nie jest wymagany “przewodnik”, co w przeciwienstwie do dni “jazdy” znacznie zmniejsza koszt wizyty w Chinach.

Z Kaszgaru wyruszamy Karakoram highway w strone Tashkurgan. KKH na tym odcinku to rowny szeroki asfalcik pnacy sie po serpentynach wśród szczytów i dolin Pamiru. Chińska odprawa graniczna odbywa się prawie 100km przed właściwą granicą w Tashkurgan. Po odprawie paszportowej i celnej zegnamy sie z Taherem (agantem) i dalej jeszcze po stroni chinskiej jedziemy do wlasciwego przejscia granicznego eskortowani przez pogranicznikow chinskich.

Ze względu na wysokość ponad 4700m n.p.m. (mapa wskazuje 4933 m npm) w miejscu właściwego przejścia granicznego, najwyżej położonego na świecie, na przełęczy Kunjerab znajduje się tylko niewielki posterunek wojskowy.

Za graniczną przełęczą, na terenie Pakistanu, krajobraz od razu się zmienia na bardziej dramatyczny. Doliny są węższe, a szczyty bardziej strzeliste. Jakosc asfaltu tez znacznie sie pogarsza za graniczna przelecza Khunjerab. Autostrada Karakoram jest autostrada tylko z nazwy. Wykuta w polce skalnej droga jest tak waska i kreta, ze z trudem mijaja się na niej dwa pojazdy, a pobocza koncza sie stromymi urwiskami. Co jakis czas mijamy ekipy chinskich robotnikow zbierajacych z drogi lawiny kamienne.

Drogą ta jezdza pakistańskie, bajecznie kolorowe ciężarówki.

Po 80 kilosach dojezdzamy do Sost, tam miesci sie pakistanska odprawa graniczna. Odprawa przeszla dosyc lekko, na wjazd motoru uzywamy karnetu (Carnet de Passage). W Sost wymieniamy kase na pakistanskie rupie i zjadamy chapati z dalem w jedynej otwartej knajpie podczas Ramadanu. Pakistan jest krajem silnie muzulmanskim, podczas 40 dniowego Ramadanu obowiazuje zakaz spozywania posilkow i picia czegokolwiek od wschodu do zachodu slonca. Prawie wszystko jest wiec pozamykane.

Zatrzymujemy sie na noc w Karimabadzie. Karimabad to turystyczna wioska otoczona olbrzymimi, śnieżno-lodowymi szczytami. Najbardziej imponujacy to wierzchołek Rakaposhi 7788m n.p.m. pokryty wielkimi lodowcami, górujący niemal 6km nad doliną. Robi niezle wrazenie.

Nastepnego dnia dojezdzamy do wiekszego miasta z zywa atmosfera Gilgit. Tutaj mozna odczuc ze jest sie naprawde w Pakistanie. Na ulicach sa tylko wylacznie mezczyzni, zobaczenie kobiety graniczy prawie z cudem. Ogolne to panuje tutaj spory pozytywny burdel. Policja, wojsko i checkposty na ulicach tez nie sa rzadkoscia w Pakistanie. Polnocna czesc Pakistanu jest bardzo bezpieczna, sytuacja znacznie sie zmienia w wiekszych zatloczonych miastach i w rejonach przygranicznych z Afganistanem.

Z Gilgit kierujemy sie dalej na poludnie i po raz pierwszy zjezdzamy z autostrady Karakoram jadac w strone ostatniej wioski w dolinie Hushe. Na horyzoncie po prawej stronie widac olbrzymi masyw Nanga Prabat (8,125m). Ponad 2 godz. zajmuje Nam pokonanie ostatniego 50km odcinka wyboistej szutrowej drogi. We wsi Hushe jestesmy jedynymi turystami. W tym roku bylo ich az ponad 350. W wiosce stajemy sie atrakcja dnia. Tubylcy tlumnie przychodza ogladac nowych przybyszow i moto.

Dzieci w swych kolorowych strojach….

Zatrzymujemy sie w guesthousie za calkiem przyzwoita cene usd 2.5 /pokoj 2 os. I do tego sniadanie jest tez serwowane w pokoju. Co za wygoda…

Pytamy gospodarza czy maja browar, a on na to ze alkoholu nie ma, ale jest za to haszysz

Jestesmy w Skardu. Jutro wbijamy sie na płaskowyż Deosai i dalej ponownie w strone KKH.